Vraag: Klimaatadaptatie in de polder. Hoe ziet dat eruit?
Samen met architectenbureau Open Kaart kreeg ik de kans dit eens goed te verbeelden!
Het doel was: klimaatadaptatie, voorbereiden op de toekomst, passend bij het historisch DNA van het landschap en de gemeenschap.
- opdrachtgever: Open Kaart / Gemeente Voorst / Waterschap / Stimuleringsfonds Creatieve Industrie
- type: ontwerpbureau / overheid
- jaar: 2020
Open Kaart was al een eind op weg met de vraag ‘hoe maken we het watersysteem van polder Nijbroek toekomstbestendig?’ toen ik werd benaderd voor de fotografie.
Aanpak: fotografie als ontwerpend onderzoek.
Hoewel ik regelmatig het werk van Open Kaart fotografeer wanneer het ontwerp is gerealiseerd, werd ik hierbij al in het proces betrokken. Met als doel om mensen (bewoners en professionals) die betrokken zijn bij de oplossingen, te betrekken in het verbeelden. Daardoor worden ze nog sterker aan het project verbonden. We hebben fotografie als co-creatieve ontwerpmethode ingezet.
Om het onderwerp te doorgronden moest ik me verdiepen in de materie van klimaat, cultuurhistorie, watersysteem en de lokale gemeenschap. Vervolgens ben ik in het gebied gaan rondrijden en mensen gaan ontmoeten. Op basis daarvan heb ik de eerste schetsen gemaakt.
Bij het rondrijden liep ik letterlijk vast. Mijn auto zakte weg in de drassige berm. Tot grote hilariteit van m’n collega’s.
Concept:
In het concept voor de fotografie wilden we naast het landschap en de gemeenschap ook het onderwerp beter aanwijzen en de verschillende foto’s tot één verhaal smeden. Voor die twee laatste zaken bedachten we het idee om artikelen die met water te maken hebben, in de foto’s te gebruiken. (emmers, laarzen, tuinslang e.d.) Door deze in de primaire kleuren toe te passen, zouden ze opvallen in het groene landschap. Ze dienden tegelijk als terugkerend element, waardoor de afzonderlijke scènes tot één verhaal worden gemaakt.
Ontwerpen
Aan de hand van schetsen, organiseerde ik de scènes met bewoners en professionals. Dus fotografeerde ik de ecoloog Geert in een ‘strakke’ wetering, die in de ontwerpen meer zou gaan slingeren. Dit kon ik aanwijzen met de gele tuinslang. Tegelijk maakte ik met de blauwe en rode rietjes de kaders duidelijk die het polderlandschap van Nijbroek kenmerken. Het zogenaamde slagenlandschap.
Resultaat:
Door de primaire kleuren steeds terug te laten keren, konden we heel verschillende situaties, van gemaal tot achtertuin, in verband met elkaar brengen. Zodat bewoners ervaren dat zij onderdeel zijn van de keten van het watersysteem. Iets heel abstracts wordt op deze manier voelbaar en zichtbaar!
De Open Oproep ‘Ruimte voor klimaat en energie’ van het Stimuleringsfonds voor Creatieve Industrie maakte het mogelijk om met deze methode te experimenteren. We deelden onze resultaten tussentijds in Zoom-meetings met andere ontwerpteams die ook aan deze regeling mee deden.
Door bewoners en professionals letterlijk te betrekken in de beeldvorming van het onderwerp, konden we hen na afloop afdrukken meegeven van deze foto’s waarin zij zelf figureerden. Hierdoor kunnen zij het complete verhaal verder brengen binnen de gemeenschap.
